Zo, het heeft even geduurd maar hier is weer een update van ons. Een paar dagen geen toegang tot het internet, en het bereik van de mobiele telefoon was ook mondjesmaat, dus we zaten even in een klein isolementje. Na wat rondzwervingen zitten we nu (woensdag 4 Juni) op een mooie campground in Monument Valley en daar hebben we weer internet-access! Hier volgt het verhaal dat we al hadden voorbereid over vorige week vrijdag (30 Mei) t/m afgelopen maandag. Vanavond (als jullie allemaal in je bed liggen, althans dat hopen we voor jullie) gaan we iets schrijven over gisteren en vandaag (dinsdag en woensdag voor ons). Verder zullen we de foto's aanvullen met de meest recente kiekjes.

De rode draad in de afgelopen dagen was de Colorado rivier, en natuurlijk de Grand Canyon. Voordat we aan deze reis begonnen hadden we al heel wat gehoord over de overweldigende indruk die de Grand Canyon op je maakt, en als nuchtere Hollanders moesten we daar wel eens om glimlachen; dat moesten we eerst zelf nog maar eens zien. Maar geloof ons: de Grand Canyon is onbeschrijvelijk mooi! Daarom zeggen we er ook maar niet al te veel van, maar moeten jullie maar naar de foto's kijken. Ook die zijn totaal niet in staat om de grootsheid van dit natuurwonder weer te geven, maar dat is het beste wat je jullie op dit moment hebben te bieden.
Vrijdag 30 Mei zijn we op de camping op het Grand Canyon National Park aangekomen en hebben we onze RV op een prachtig plekje midden in het bos geparkeerd. Op het park kun je je het beste met de shuttle-bussen verplaatsen die je naar alle mooie uitkijkpunten en andere interessante plaatsen vervoeren. Vrijdagmiddag zijn we op die manier bij verschillende uitkijkpunten geweest. Die middag hebben we ook met een parkranger gesproken over hiking (wandelen) in de Grand Canyon en op zijn aanraden hebben we zaterdagmorgen een gedeelte van de South Kaibab Trail gelopen. Heel vroeg vertrokken, om de grootste hitte voor te zijn, een dikke laag zonnebrand op ons vel en een hoed op het hoofd, en zo'n twee liter water per persoon in onze rugzakken. Deze tocht gaat de canyon in (naar beneden dus) zodat je je midden tussen de steile rotswanden bevind en kunt genieten van geweldige uitzichten. Uiteindelijk moet je natuurlijk ook weer een paar honderd meter omhoog, en hoewel dat een stevige klim betekent waren we aan het eind van de tocht weer redelijk snel op adem. Die avond hebben we de zonsondergang in de canyon bekeken vanaf Hopi-point; weer heel andere kleuren en schaduwen.
Zondagmorgen hebben we onze spullen gepakt en zijn we via de East Rim Drive het National Park uitgereden. Via de Navajo bridge over de Colorado rivier kwamen we in het Glen Canyon National Recreation Area, een geweldig mooi park met prachtige rotsformaties. Uiteindelijk zijn we beland we op een kleine, primitieve camping van de National Park Service (de amerikaanse versie van Staatsbosbeheer). De camping mocht dan primitief zijn, de locatie was weergaloos: aan onze voeten lag de Paria Riffle, een stroomversnelling in de Colorado rivier. 's Middags hebben we aan de rivier gezeten, en met onze voeten in het koude water (5 graden Celsius) gebungeld, terwijl Navajo indianen op forel aan het vissen waren. Een parkranger vertelde ons dat het over de 100 graden Fahrenheit was (ongeveer 40 graden Celsius), hoewel we zelf het gevoel hadden dat het 'maar' 30 graden was. Zal wel van de lage luchtvochtigheid komen...
Maandag hebben we ons kamp weer opgebroken. Het controlepaneel van onze camper gaf aan dat onze vuil-water tanks bijna volzaten, dus was het zaak om een campground met een full hook-up op te zoeken om onze rommel te lozen. Onderweg naar Page (een klein stadje niet al te ver van onze vorige camping) hebben we een stop gemaakt bij Horseshoe Bend. Hier maakt de Colorado rivier een grote 180 graden bocht die je van bovenaf prachtig kunt zien. Niet iets voor mensen met hoogtevrees, want het gaat wel een paar honderd meter steil de diepte in. Onze oorspronkelijke planning was om bij de Antelope canyon te gaan kijken en daarna door te rijden tot halverwege Chinle/Canyon de Chelley in het oosten van Arizona. Maar navraag bij het Tourist Office in Page leerde dat er op die route geen campgrounds met full hook-up zijn. Omdat het vanwege boodschappen bij de Wal-Mart ook al wat later was geworden, hebben we besloten om een camping bij Page op te zoeken. Maar niet nadat we de Antelope canyon hadden bekeken. Ook dit is weer een geweldig verhaal! Om te beginnen wordt je door een Navajo-indiaan naar het begin van de canyon gereden; een wilde rit in een rammelende pick-up truck, dwars door een immense zandbak. Vervolgens wordt je door dezelfde indiaan rondgeleid in de canyon en op allerlei interessante en fotogenieke objecten geattendeerd. Tenslotte nogmaals de zelfde wilde rit terug naar de startplaats. De Antelope canyon is een zogenaamde slot-canyon: een smalle kloof (op sommige plaatsen zo smal dat je met je beide handen beide wanden van de kloof aan kunt raken) die door het water is uitgesleten. Door de bizarre rotsformaties en het zonlicht dat door de ongeveer 30 meter hoge kloof valt kun je er prachtige plaatjes van maken. Na afloop van dit spektakel zijn we naar de Page-Lake Powell Campground gereden. Geen bijzonder mooie camping, maar wel met full hook-up, zodat we onze tanks kunnen legen, de camper aan de electriciteit kunnen leggen (handig voor de airco bij zo'n veertig graden C) en de vers-water tank weer kunnen vullen. Zo zijn we weer klaar voor de volgende lange rit naar het oosten van Arizona...