Hi folks, how are you guys doing? Daar zijn we weer met nieuws van onze tocht door de States. We staan nu (8 Juni) op een camping in de buurt van de plaats Torrey (nou ja, plaats... Er staan een paar huizen langs de kant van de weg). De afgelopen dagen hebben we weer het een en ander gedaan. De laatste keer dat we online waren was vanuit Monument Valley (vorige week woensdag). 's Avonds en 's nachts regende het daar behoorlijk en de dag daarop was het ook nogal bewolkt.

Die donderdag (5 Juni) zijn we een stuk naar het noorden opgeschoven in de richting van Arches National Park (vanuit Nederland hadden we voor vrijdag en zaterdag op de campground van het park een plekje gereserveerd). De route naar het noorden gaat door het berglandschap van zuid Utah, en opnieuw valt het ons op hoe verlaten en eenzaam sommige gebieden zijn. Uiteindelijk belandden we via highway 191 en de plaatsjes Bluff en Blanding in Monticello. In het Visitor Info Center vertelde men ons dat er die nacht hoger in de bergen sneeuw was gevallen. De campground waar we oorspronkelijk naar op weg waren lag op meer dan 2000 meter hoogte, wel bereikbaar maar waarschijnlijk erg koud. Op speciale aanbeveling van de bijzonder behulpzame mijnheer van het Info Center zijn we naar een andere camping gereden: de Windwhistle campground. Dat bleek een hele stille, eenzame camping te zijn van het Bureau of Land Management (BLM, weer iets anders dan de National Park Service en nog weer iets anders dan de National Forest Service. Als er een ding is wat je in de US opvalt is dat ze bijna voor elke boom en elke lantaarnpaal een apart ministerie of departement hebben). Maar goed, de Windwhistle campground dus. Zo'n 50 km van de dichtsbijzijnde bewoonde nederzetting, en zo nu en dan schijnt er een ranger te komen kijken of alles er nog staat (wij hebben niemand gezien). Je checkt in door een plekje op te zoeken (niet zo moeilijk want de camping heeft maar 14 plaatsen), je naam en license nummer in te vullen en geld in een envelop te stoppen. Behalve wijzelf stond er op zo'n 150 m nog een andere RV en dat was het. Heerlijk rustig dus in the middle of nowhere.

Vrijdag 6 Juni: De weg waaraan de camping lag kwam uiteindelijk uit bij Needles Overlook, en uitzichtspunt dat uitkijkt op de Needles section van het immense Canyonland National Park. Hoewel we niet gepland hadden om naar dit park te gaan, hadden we nog wat tijd over op ons reisschema, dus hebben we onszelf dit extraatje maar gegund. En gelukkig maar, want vanaf deze overlook heb je inderdaad een prachtig uitzicht over een uitgestrekt landschap van canyons, rotsen en kliffen, zonder dat je in het national park zelf bent. Het was weer prachtig weer, een onbewolkte hemel en een lekker temperatuurtje (zo'n 28 C). Op de hoogvlakte waarover we reden leven trouwens Pronghorn antilopes, en toen we naar de overlook reden zagen we er een aan de kant van de weg. Een prachtig dier! Hij/zij maakte zich met grote sprongen uit de voeten toen we er met onze rammelende camper aan kwamen. Van Needles Overlook zijn we terug gereden naar highway 191 op weg naar Moab, een plaats aan de zuidkant van Arches National Park. (Je komt hier heel wat bijbelse namen tegen. De eerste pioniers die naar Utah trokken waren Mormonen, en nog steeds is Utah het centrum van deze geloofsgemeenschap.) Moab is een leuk plaatsje, typisch Amerikaans met winkels, gasstations en andere business aan de hoofdweg, en brede zijstraten waar mooie, meestal houten huizen staan. Na nog wat proviand te hebben ingeslagen (op het National Park is niets te krijgen, en we blijven daar twee dagen) zijn we Arches National Park ingereden. De campground ligt aan het eind van een ca. 25 km lange bergweg (mooie haarspeldbochten of 'switchbacks' zoals ze ze hier noemen). Onderweg komen we een heleboel viewpoints tegen en overal valt weer iets anders te zien. Het park is beroemd vanwege zijn rotsbogen (de grootste concentratie van rotsbogen ter wereld), maar er zijn ook veel andere bizarre dingen te zien, zoals grote rotsblokken die op een hoge, dunne kolom lijken te balanceren, en hoge, steile kliffen. Allemaal prachtig, en dus genoeg materiaal voor de camera.
De campground heet Devils Garden, en we zouden nog gaan uitvinden waar die naam vandaan kwam. Het plekje hadden we via internet gereserveerd en dat bleek maar goed ook, want bij het visitor center bij de ingang van het park stond een bord met 'Campground Full'. We hadden thuis onze plaats op de camping m.b.v. Google Earth uitgezocht en dat hadden we goed gedaan: wat ons betreft stonden we op het mooiste plekje van de camping!

Zaterdag (7 Juni) hebben we de 'Devils Garden' trail gelopen, die ons naar een aantal prachtige rotsbogen voert waar je met de auto niet kunt komen. Een van de mooiste en meest beroemde is Landscape Arch, een van de grootste rotsoverspanningen ter wereld, zo groot dat er een compleet voetbalveld onder past. Eigenlijk hield de 'gewone' trail hier op, en de meeste mensen zag je hier ook terug gaan. We hadden die morgen echter met een parkranger gesproken die ons vertelde over de 'primitive trail' naar de 'Double-O Arch'. Wel een heftige route, maar alleszins de moeite waard. En wij lieten ons natuurlijk niet kennen. Uiteindelijk bleek het inderdaad een geweldige route, over een pad dat amper bestond. De route werd aangegeven door op elkaar gestapelde stenen (cairns) en het was belangrijk om steeds de volgende cairn te zien voor we verder gingen, anders zouden we zeker de weg zijn kwijt geraakt. En verdwalen in 'Devils Garden' leek ons niet zo aantrekkelijk... Hier en daar ging het over smalle rotskammen, dan weer moest je letterlijk op handen en voeten naar beneden of langs steile hellingen omhoog. Uiteindelijk bleken we zo'n 6 uur en 12 km lang te hebben ge-hiked en geklauterd, maar we hebben het gehaald! De uitzichten onderweg waren prachtig, en opnieuw genoten we van de indrukwekkende schoonheid van dit park zoals je die eigenlijk alleen maar tijdens dit soort trails kunt zien. Vermoeid maar met een 'pretty cool' gevoel hebben we de rest van de dag gerelaxed bij de camper. En het is ons nu volkomen duidelijk waarom dit deel van het park de naam 'Devils Garden' draagt...

Vandaag (8 Juni) zijn we rond 8 uur 's morgens van Arches vertrokken richting Capitol Reef National Park. De route voert door de San Rafael Desert, via highway 191, interstate 70 en highway 24. Tegen de middag kwamen we aan in Capitol Reef, een park met prachtige rotsformaties, en eigenlijk alleen met meerdaagse hikes en 4-wheel drives te ontdekken. Maar de weg door het park was geweldig en gaf ons een goede indruk van het natuurgeweld dat hier te bewonderen is. Van hieruit zijn we naar Thousand Lakes RV Park gereden, net voorbij het plaatsje Torrey. Daar hebben we onze camper gestationeerd (full hook-up om alles weer bij- en op te laden voor een paar dagen op ons zelf in Bryce Canyon, later deze week). Nog gauw even een vakantie-wasje gedaan, en we zijn weer helemaal bij...
Zo mensen, dat was het weer. Morgen gaan we op pad richting Bryce (reservering op de campground van het park voor dinsdag en woensdag). Maar eerst gaan we highway 12 door Utah rijden, volgens velen een van de allermooiste scenic byways van de US. We zijn benieuwd, en we melden ons wel weer als we een wifi-hotspot vinden...