Dag beste mensen.

Het ging even weer iets minder met internet, dus jullie hebben een paar dagen niets van ons gehoord. Op dit moment zitten we al weer in Las Vegas, na de camper te hebben ingeleverd. Maar we zijn jullie nog een verslag schuldig van ons verblijf in Zion National Park en de dagen daarna.

Maar eerst even iets over het weer. De afgelopen dagen is de temperatuur hier omhoog geschoten; in het weekend zaten we rond de 100 F (zo'n 38 graden Celsius) en zoals je in het vervolg van ons relaas zult merken werd het later nog iets heftiger. De luchtvochtigheid is extreem laag, minder dan 10%, en daarom merk je amper dat je zweet. Maar ondertussen verliest je lichaam wel veel vocht, dus veel water drinken! Zo nu en dan waait er een verfrissend windje, althans 's morgens, want 's middags lijkt het alsof er een hele grote fohn wordt aangezet.

De temperatuur heeft ook zo z'n invloed op onze activiteiten. Zaterdag (14 Juni) zijn we 's morgens van Zion River Resort naar de Watchman Campground in Zion National Park gereden (maar een paar kilometer). Op de campground hadden we vanuit Nederland al een plaatsje gereserveerd, en dat bleek maar goed ook, want de hele camping zat vol. Watchman Campground vind je direct na de zuidelijke ingang van het park, in de buurt van het Visitor Center. Daar kun je op de shuttle stappen die je bij alle belangrijke punten in het park brengt. Dat zijn vooral beginpunten van wandelroutes (trailheads), want Zion is boven alles een hiking park. Gisteren (vrijdag) hadden we de Emerald Pool trail al gelopen, en vandaag wilden we ook een trail doen. Omdat we niet al te vroeg in het park waren en vanwege de hoge temperatuur hebben we zaterdag de Riverside Walk gelopen. Klinkt redelijk relaxed, en dat was het ook. Vanwege de lage moeilijkheidsgraad (en misschien omdat het weekend was) was het erg druk op deze wandeling. De wandeling begint op de meest noordelijke stop van de shuttle-route en loopt via een goed onderhouden pad langs de Virgin River, tot aan het punt waar de canyon zo smal wordt dat er geen ruimte meer is voor een pad en je alleen door de rivier zelf verder kunt. Omdat we daarvoor geen goede schoenen hadden (en op blote voeten over de kiezelbodem van de rivier leek ons geen goed plan) zijn we maar weer terug gelopen, hoewel het bruizende water van de rivier er wel heel aantrekelijk uit zag. Met de shuttle naar Zion Lodge gereden (een hotel, inclusief restaurant/cafetaria/gift shop) en onszelf op een softijsje van amerikaanse omvang getrakteerd.

De volgende dag (zondag 15 Juni) moest het gaan gebeuren, wat betreft onze hiking aspiraties. Voor de derde achtereenvolgende dag een hike, en ditmaal de creme-de-la-creme van de hikes: Angel's Landing! Iedereen die je in Zion spreekt heeft het over deze hike, en je ontvangt onmiddellijk grenzeloos respect en ontzag als je vertelt dat je Angel's Landing hebt 'gedaan'. En niet geheel ten onrechte, want dit is nou echt een hike waarbij je even uit een ander vaatje moet tappen. Het totale hoogteverschil dat moet worden overwonnen is zo'n 450 meter. Anders dan bij hikes in bijvoorbeeld de Grand Canyon ga je hier echter eerst omhoog, zodat je het zwaarste deel eerst voor je kiezen krijgt. Maar zoals bij veel hikes is hitte vaak nog een grotere vijand dan hoogte. Die dag zou het opnieuw warm worden, en om de grootste hitte te ontlopen waren we al vroeg op pad gegaan. 's Morgens om half acht de shuttle vanaf het Visitor Center genomen en om acht uur stonden we bij 'The Grotto', de shuttle stop waar zich de trailhead van de Angel's Landing trail bevindt. Na een verraderlijk eenvoudig begin ging de trail zonder waarschuwing plotseling steil omhoog. Gelukkig klommen we in de schaduw, dus dat was goed te doen. Even bleef het pad redelijk vlak in de Refrigerator Canyon, een diepe kloof met steile rotswanden aan beide kanten. Omdat hier bijna altijd schaduw is, is het heerlijk koel. Aan het eind van deze canyon ging het ineens weer stevig omhoog. In 21 haarspeldbochten, die men de bloemrijke naam 'Walter's Wiggles' heeft gegeven gaat het soms ongelooflijk steil omhoog (steiler dan dit hebben we hier nog niet meegemaakt!) naar Scouts Outlook. Vanaf dit punt heb je een waanzinnig uitzicht over de canyon die de Virgin River in het landschap heeft uitgesleten, en diep beneden je lijken de shuttle bussen als in een modelbaan rond te rijden. Bij Scouts Outlook begint het laatste deel van deze hike, in ongeveer een halve mijl naar de top van Angel's Landing. Dit laatste deel bestaat uit een berghelling die je aan kettingen hangend moet beklimmen, van een fatsoenlijk pad is geen sprake meer. We hebben het even geprobeerd, en de grootste klipgeit van ons is nog ongeveer halverwege geweest, maar toen hielden we het voor gezien. Na een spannende afdaling (als het steil omhoog gaat, gaat het ook weer steil naar beneden) waren we om 12 uur weer beneden, en toen begon het al weer behoorlijk warm te worden. We hebben onszelf voor deze krachtsinspanning beloond met een heerlijke lunch in de Zion Lodge, en daarna hebben we in de schaduw van de camper de hitte van de dag verwerkt.

Maandag 16 Juni begon met het weemoedige gevoel deze schitterende vakantie in de US bijna over is. Zion was het laatste park dat we 'gepland' hadden, en wat nu nog restte was het laatste stukje tot aan Las Vegas, waar we de camper weer in moeten leveren. Vanuit Zion ben je via de Insterstate 15 in een paar uur in Las Vegas, maar daar hadden we weinig zin in. In plaats daarvan was ons oog gevallen op een interessantere route door het Valley of Fire State Park. Maar eerst moet je via de Interstate naar de afslag rijden die toegang geeft tot dit park. Alsof de Insterstate ons nog even een korte samenvatting wilde geven van de staten die we de afgelopen weken hebben aangedaan, ging de route vanuit Zion (Utah) door een hoekje van Arizona naar Nevada. In Arizona gaat de 15 door een spectaculair berggebied: hoge, steile rosten aan weerskanten van de weg. En zelfs zonder dat je weet dat je de grens tussen Arizona en Nevada kruist merk je dat je weer in Nevada bent. Vanaf het eerste moment vliegen de casino's en de gokmachines je weer om de oren! De route door het Valley of Fire State Park is opnieuw adembenemend. Ook dit is Nevada, en die kant van deze staat bevalt ons een stuk beter. Grillige, vuurrode rotsen in een eenzaam, kurkdroog woestijngebied. En alsof we nog niet genoeg onder de indruk van de woestijn waren deed het weer er nog een schepje boven op. Die dag was het 112 F (ruim 44 graden Celsius!) en stond er een stormachtige wind die zo heet was dat je het gevoel had alsof je in een kolossale hetelucht-oven rond liep. Prima woestijnweer, zou je zeggen! Elke keer als we even buiten de camper kwamen om van een mooi uitzicht te genieten of een paar foto's te maken vluchtten we letterlijk weer naar binnen om ons te laven aan de koelte van de airco. De weg door het Valley of Fire State Park komt uit op de route langs Lake Mead (het stuwmeer dat door de Hoover Dam is gevormd). Lake Mead is een geweldige blauwe oase in de woestijn rondom Las Vegas, en overal zie je jachthavens, omringd door palmbomen en onderweg kom je steeds weer auto's tegen met een enorme powerboat er achter, op weg naar het meer. We hadden een camping bij zo'n jachthaven uitgezocht om die nacht te bivakkeren, maar die zag er zo troosteloos uit dat we maar door zijn gereden. De volgende campground was niet veel beter: eigenlijk een trailer-village (een verzameling sta-caravans voor mensen die een boot in de jachthaven hebben liggen) met plaats voor wel 5 RVs. Omdat we geen zin hadden om nog verder door te rijden zijn we hier maar gaan staan. Snel de electrische hook-up aangesloten, de airco op volle oorlogssterkte en afkoelen in de camper. Zelfs 's avonds om tien uur was het buiten nog snikheet.

Dinsdag 17 Juni hebben we een begin gemaakt met het inpakken van onze koffers. Het is opieuw een hete dag (ruim boven de 40 C). Nadat we de 'camping' hadden verlaten zijn we nog een stukje verder langs het meer gereden in de richting van Las Vegas. Even bij Lake Mead RV Village gestopt om een plekje voor vannacht te claimen. Dat is dezelfde camping waar we drie weken geleden voor het eerst hebben overnacht (de dame bij de receptie zei al dit we er 'familiar' uitzagen). Bij de Las Vegas Marina gelunched (scheelt weer een kookbeurt in de hitte) en daarna de camper op campground gezet met een geweldig uitzicht op Lake Mead. Opnieuw hetzelfde ritueel als gisteren: electriciteit aansluiten, airco aan en afkoelen. Vandaag moeten we nog wat dingen inpakken, de camper een beetje schoonmaken en de laatste rommel weg werken. Morgen maken we onze water-tanks leeg, vullen we de benzine tank voor de laatste keer en rijden we naar El Monte in Las Vegas om de camper weer in te leveren.