Hallo allemaal! Zoals beloofd het vervolg van ons reisverhaal. Maar eerst willen we even aan jullie kwijt dat we het geweldig leuk vinden dat jullie ons via deze weblog volgen. Ook nu was het weer fantastisch om jullie reacties te lezen; 'pretty cool' zouden de amerikanen zeggen. Hoewel, in een aantal ervan, met name die uit het midden van het land, bespeurden we hier en daar een licht provocatief karakter...

Nog even op een aantal dingen reageren...

In Arizona hebben ze inderdaad geen zomertijd, zodat ze daar dezelfde tijd hebben als in Nevada, hoewel de staten in verschillende tijdzone's liggen. We kwamen erachter dat het echter nog iets ingewikkelder is, want in de indianen-reservaten wordt de zomertijd wel gevolgd, zodat je bij een reis als deze aan je klok blijft draaien. Tenslotte hebben we besloten om er maar mee te stoppen en gewoon op de zon te letten, dat doen de indianen ook...

Tijd wordt hier overigens gewoon in seconden, minuten en uren uitgedrukt, maar dat is dan ook zo ongeveer het enige waarvoor men hier dezelfde eenheid heeft als bij ons. Voor de rest blijf je je een bult rekenen: afstanden gaan in miles (1 mile is ongeveer 1,6 km), hoogte in feet (1000 feet = 300 m), gewicht in pounds (ik schrok me rot toen ik in Las Vegas op de weegschaal ging staan), en inhoud (bijv. van een flesje bier) in fluid ounces. Daarvan ken ik de omrekenfactor al helemaal niet, dus bestel ik steeds maar gewoon een flesje. Maar het leukste om om te rekenen blijft toch het bedrag van de boodschappen en de andere dingen die we kopen: voor het gemak rekenen we 65 eurocent voor een dollar, maar als dat te moeilijk wordt delen we het aantal dollars gewoon door twee.

Dan nog even reageren op de tendentieuze vragen met betrekking tot Janny's eerste vlieg-ervaringen. Dat ging eigenlijk gewoon heel goed, hoewel ik na het opstijgen van Schiphol wel onder de blauwe plekken zat! Het opstijgen vond ze het plezierigste in een grote jumbo, en het landen in de kleinere 737, dus misschien moeten we de volgende keer met een mid-size vliegtuig gaan. Alleen de lange zit van Londen naar Las Vegas (11 uur) was geen pretje, maar dat is het voor niemand. Voor de rest geen gekots of andere onwenselijke fysiologische reacties...

Goed, en nu nog iets over wat we gisteren en vandaag hebben gedaan. Gisteren (dinsdag 3 Juni) zijn we van Page naar Canyon de Chelley gereden, een rit van ongeveer 300 km. Het landschap onderweg vonden we niet zo geweldig interessant, hoewel het wel een goede indruk gaf van de eindeloze uitgestrektheid van het Navajo-indianen reservaat: hier en daar een geisoleerde Navajo-nederzetting in een overigens vrijwel onbewoond land. Over het algemeen rijden we door een vlak, uitgestrekt landschap, maar hier en daar rijzen vreemd gevormde rotsformaties uit het niets op, alsof iemand van bovenaf willekeurig met een paar grote keien heeft zitten gooien. Canyon de Chelley is een gebied waar al sinds de amerikaanse pre-historie indianen wonen. Niet zo groots en overweldigend als bijvoorbeeld de Grand Canyon, maar op een andere manier toch weer heel erg mooi. Op de bodem van de canyon leven nog steeds Navajo indianen die hier voornamelijk voor eigen gebruik gewassen verbouwen. Dinsdagmiddag hebben we een rit langs de zuidelijke Rim Drive gemaakt en vanaf verschillende uitzichtspunten de canyon bekeken, met als hoogtepunt de Spider Rock, een smalle rotspunt die zo'n 300 meter kaarsrecht de lucht in gaat. We hebben gekampeerd op de Cottonwood campground, in de buurt van het visitor center van dit park, een mooie camping in het bos (geen hook-ups). Deze morgen (woensdag 4 Juni) hebben we de 'White House Trail' gelopen, een hiking route die over smalle paadjes langs steile rotskliffen tot op de bodem van de canyon afdaalt. Eindbestemming van deze tocht zijn de 'White House Ruins', de overblijfselen van een nederzetting van de Pueblo-indianen die hier ongeveer 1000 jaar geleden hebben gewoond. Na deze trail zijn we met de camper in noordelijke richting gereden, naar de grens tussen Arizona en Utah. Onderweg werd de bewolking langzamerhand steeds dichter en donkerder en begon het harder te waaien. Halverwege de middag kwamen we aan in Monument Valley, het decor van menige western. De lucht zag er dreigend en donker uit, en samen met de regelmatig opstekende zandstormen zagen de rotsen van Monument Valley er bijna spookachtig uit. Nu staan we op Goulding's Campground in Monument Valley, een prachtige camping met full hook-up. Eerder deze avond hebben we opnieuw een first-time American experience beleefd: regen! De weersverwachtingen zien er voor morgen nog een beetje wisselvallig uit, maar voor vrijdag en het weekend wordt er in het gebied waar wij naar toe gaan weer zonnig en droog weer verwacht.