'Dit is absurd.' Dat hebben we vandaag (woensdag 12 Juni) meer dan eens gezegd. Overigens niet in negatieve zin, maar het was wel weer een dag met eigenaardige ervaringen, om het zo maar eens te zeggen.

Om te beginnen was het de afgelopen nacht ongelooflijk koud. Dat komt natuurlijk omdat we zo hoog zitten (Bryce Canyon ligt op 2400 meter hoogte). Toen we vanmorgen even een koffie-drink-stop maakten bij Ruby's Inn, net buiten het park, zagen we de ijspegels aan de bomen hangen (ze waren het gazon aan het besproeien, maar het leek wel alsof het gesneeuwd had). De avond daarvoor hadden we een lange discussie gehad over het vervolg van onze tocht via Zion National Park, waar we voor het komende weekend op het park een plaats op de camping hebben gereserveerd, en van daaruit zo langzamerhand weer naar Las Vegas, waar we volgende week woensdag de camper weer moeten inleveren. De North Rim van de Grand Canyon stond ook nog op het programma, maar uiteindelijk hebben we besloten om die te laten zitten om meer tijd te hebben voor dit deel van Utah en vooral voor Zion National Park. Dat was een moeilijke beslissing, want na de South Rim gezien te hebben waren we wel nieuwsgierig naar de North Rim, maar het gedeelte van de staat Utah waar we nu zijn is ook ongekend mooi, dus hebben we daar voor gekozen. Van hieruit zou het een lange rit naar de North Rim worden, en de volgende dag weer vrijwel langs dezelfde route terug naar Zion. Al met al te weinig tijd voor een bezoek dat recht zou doen aan de grandeur van de North Rim, plus het risiko dat we te weinig tijd zouden overhouden voor Zion.

Vandaag zijn we weer tot ongekende hoogte's gestegen. Maar om te beginnen zijn we vanuit Bryce Canyon eerst een klein stukje terug gereden over highway 12 naar het begin van de Mossy Cave trail. Dat is een (korte) wandeling langs een klein beekje (door de Mormonen pioniers aangelegd om hun boomgaarden en landbouwgronden te irrigeren). Het water stroomt vanuit Bryce Canyon over een kleine waterval naar beneden. Na deze wandeling hebben we het laatste (westelijke) stukje van highway 12 gereden via Red Canyon. De weg gaat door een paar tunnel(tjes) onder de rotsen door. Daarna kwamen we uit op highway 143. Allerlei borden met waarschuwingen voor sneeuw en verplichtingen van sneeuwkettingen (van Oktober t/m Maart) maakten ons duidelijk dat hier iets bijzonders aan de hand was. Deze weg klimt weer omhoog alsof het niets is, en onze camper heeft weer goed z'n best moeten doen. Opnieuw ging het door prachtige bossen met hagelwitte espen (we hadden deze bomen eerder berken genoemd, maar nu weten we dat het espen zijn). De bomen waren nog kaal, hier en daar braken de eerste blaadjes door. Locals vertelden ons dat het voorjaar hier uitzonderlijk koud was geweest, en op deze grote hoogte had dat tot gevolg dat de lente nu eigenlijk pas echt begon. Links en rechts van de weg lag de sneeuw nog te smelten. Uiteindelijk kwamen we aan in Cedar Breaks National Monument, een relatief klein park op meer dan 3000 meter hoogte. De rode kleur van de rotsen van Cedar Breaks werd gecombineerd met het wit van de sneeuw die hier nog van afgelopen winter en voorjaar ligt. Het plan was om hier ook een wandeling te maken naar de Alpine Pond, een klein bergmeertje. We hadden de keuze uit twee route's die vanaf de trailhead bij dit meertje uitkwamen, maar beide paden bleken na een paar honderd meter geblokkeerd te zijn door de sneeuw. Dat vonden we toch wel 'absurd'. Tenslotte hebben we onze pogingen om het meertje te bereiken maar gestaakt en zijn we verder door dit park gereden. Het viel ons op dat er geen andere campers reden, blijkbaar waren veel mensen afgeschrikt door de waarschuwingsborden aan het begin van de route (of waren wij de enige die niet ons gezond verstand hadden gebruikt). Hoe het ook zij, met een beetje overleg en stuurmanskunst was de route prima te rijden, al hebben we in de afdaling misschien wel een paar keer de 'speed limit' overschreden. De bedoeling was om in Cedar City de KOA camping op te zoeken. Cedar City zelf is een wat grotere, vrij ongezellige stad, en de KOA camping had helemaal een afschrikwekkend effect op ons: een groot, kaal terrein aan de Main Street, helemaal volgeparkeerd met campers. 'Gelukkig' was er geen plek meer vrij voor ons, en na enig bellen (we hadden even bereik met onze mobiel) vonden we een camping in de buurt van Zion National Park, ongeveer 30 minuten rijden van Cedar City (Zion River Resort, een prijzige camping, in vergelijking met wat we tot nu toe gewend zijn, maar in alles z'n geld waard). Dit bleek een geweldige camping te zijn (al met al schijnen we tot nu toe een gelukkige hand te hebben met het uitzoeken van onze campings). Prachtig aangelegd, full hook-ups, in een fraaie omgeving waar het landschap al een aanloop neemt in de richting van het vermaarde Zion National Park. Hier hebben we vanavond ons kamp opgeslagen, en waarschijnlijk blijven we hier staan tot we zaterdag verkassen naar de Watchman campground in het park. Zodoende hebben we morgen al vast de tijd om het park te verkennen en misschien een korte trail te doen. En die extra dag komt ons goed uit, want volgens de weersverwachting wordt het de komende dagen erg warm (35 - 40 C), en dus kunnen we wel iets meer tijd gebruiken om in alle rust van Zion te genieten.

Zo, langzamerhand is het weer bedtijd geworden (toch wel een belasting hoor, om tijdens je vakantie al die verslagen te schrijven). Hier laten we het voor vandaag bij. Morgen zullen we jullie verder vertellen over onze eerste verkenningen van Zion National Park en proberen we nog een paar foto's van vandaag te uploaden.