Arches National Park en nog wat meer (5 t/m 9 Juni)
Hi folks, how are you guys doing? Daar zijn we weer met nieuws van onze tocht door de States. We staan nu (8 Juni) op een camping in de buurt van de plaats Torrey (nou ja, plaats... Er staan een paar huizen langs de kant van de weg). De afgelopen dagen hebben we weer het een en ander gedaan. De laatste keer dat we online waren was vanuit Monument Valley (vorige week woensdag). 's Avonds en 's nachts regende het daar behoorlijk en de dag daarop was het ook nogal bewolkt.
Die donderdag (5 Juni) zijn we een stuk naar het noorden opgeschoven in de richting van Arches National Park (vanuit Nederland hadden we voor vrijdag en zaterdag op de campground van het park een plekje gereserveerd). De route naar het noorden gaat door het berglandschap van zuid Utah, en opnieuw valt het ons op hoe verlaten en eenzaam sommige gebieden zijn. Uiteindelijk belandden we via highway 191 en de plaatsjes Bluff en Blanding in Monticello. In het Visitor Info Center vertelde men ons dat er die nacht hoger in de bergen sneeuw was gevallen. De campground waar we oorspronkelijk naar op weg waren lag op meer dan 2000 meter hoogte, wel bereikbaar maar waarschijnlijk erg koud. Op speciale aanbeveling van de bijzonder behulpzame mijnheer van het Info Center zijn we naar een andere camping gereden: de Windwhistle campground. Dat bleek een hele stille, eenzame camping te zijn van het Bureau of Land Management (BLM, weer iets anders dan de National Park Service en nog weer iets anders dan de National Forest Service. Als er een ding is wat je in de US opvalt is dat ze bijna voor elke boom en elke lantaarnpaal een apart ministerie of departement hebben). Maar goed, de Windwhistle campground dus. Zo'n 50 km van de dichtsbijzijnde bewoonde nederzetting, en zo nu en dan schijnt er een ranger te komen kijken of alles er nog staat (wij hebben niemand gezien). Je checkt in door een plekje op te zoeken (niet zo moeilijk want de camping heeft maar 14 plaatsen), je naam en license nummer in te vullen en geld in een envelop te stoppen. Behalve wijzelf stond er op zo'n 150 m nog een andere RV en dat was het. Heerlijk rustig dus in the middle of nowhere.
Vrijdag 6 Juni: De weg waaraan de camping lag kwam uiteindelijk uit bij Needles Overlook, en uitzichtspunt dat uitkijkt op de Needles section van het immense Canyonland National Park. Hoewel we niet gepland hadden om naar dit park te gaan, hadden we nog wat tijd over op ons reisschema, dus hebben we onszelf dit extraatje maar gegund. En gelukkig maar, want vanaf deze overlook heb je inderdaad een prachtig uitzicht over een uitgestrekt landschap van canyons, rotsen en kliffen, zonder dat je in het national park zelf bent. Het was weer prachtig weer, een onbewolkte hemel en een lekker temperatuurtje (zo'n 28 C). Op de hoogvlakte waarover we reden leven trouwens Pronghorn antilopes, en toen we naar de overlook reden zagen we er een aan de kant van de weg. Een prachtig dier! Hij/zij maakte zich met grote sprongen uit de voeten toen we er met onze rammelende camper aan kwamen. Van Needles Overlook zijn we terug gereden naar highway 191 op weg naar Moab, een plaats aan de zuidkant van Arches National Park. (Je komt hier heel wat bijbelse namen tegen. De eerste pioniers die naar Utah trokken waren Mormonen, en nog steeds is Utah het centrum van deze geloofsgemeenschap.) Moab is een leuk plaatsje, typisch Amerikaans met winkels, gasstations en andere business aan de hoofdweg, en brede zijstraten waar mooie, meestal houten huizen staan. Na nog wat proviand te hebben ingeslagen (op het National Park is niets te krijgen, en we blijven daar twee dagen) zijn we Arches National Park ingereden. De campground ligt aan het eind van een ca. 25 km lange bergweg (mooie haarspeldbochten of 'switchbacks' zoals ze ze hier noemen). Onderweg komen we een heleboel viewpoints tegen en overal valt weer iets anders te zien. Het park is beroemd vanwege zijn rotsbogen (de grootste concentratie van rotsbogen ter wereld), maar er zijn ook veel andere bizarre dingen te zien, zoals grote rotsblokken die op een hoge, dunne kolom lijken te balanceren, en hoge, steile kliffen. Allemaal prachtig, en dus genoeg materiaal voor de camera.
De campground heet Devils Garden, en we zouden nog gaan uitvinden waar die naam vandaan kwam. Het plekje hadden we via internet gereserveerd en dat bleek maar goed ook, want bij het visitor center bij de ingang van het park stond een bord met 'Campground Full'. We hadden thuis onze plaats op de camping m.b.v. Google Earth uitgezocht en dat hadden we goed gedaan: wat ons betreft stonden we op het mooiste plekje van de camping!
Zaterdag (7 Juni) hebben we de 'Devils Garden' trail gelopen, die ons naar een aantal prachtige rotsbogen voert waar je met de auto niet kunt komen. Een van de mooiste en meest beroemde is Landscape Arch, een van de grootste rotsoverspanningen ter wereld, zo groot dat er een compleet voetbalveld onder past. Eigenlijk hield de 'gewone' trail hier op, en de meeste mensen zag je hier ook terug gaan. We hadden die morgen echter met een parkranger gesproken die ons vertelde over de 'primitive trail' naar de 'Double-O Arch'. Wel een heftige route, maar alleszins de moeite waard. En wij lieten ons natuurlijk niet kennen. Uiteindelijk bleek het inderdaad een geweldige route, over een pad dat amper bestond. De route werd aangegeven door op elkaar gestapelde stenen (cairns) en het was belangrijk om steeds de volgende cairn te zien voor we verder gingen, anders zouden we zeker de weg zijn kwijt geraakt. En verdwalen in 'Devils Garden' leek ons niet zo aantrekkelijk... Hier en daar ging het over smalle rotskammen, dan weer moest je letterlijk op handen en voeten naar beneden of langs steile hellingen omhoog. Uiteindelijk bleken we zo'n 6 uur en 12 km lang te hebben ge-hiked en geklauterd, maar we hebben het gehaald! De uitzichten onderweg waren prachtig, en opnieuw genoten we van de indrukwekkende schoonheid van dit park zoals je die eigenlijk alleen maar tijdens dit soort trails kunt zien. Vermoeid maar met een 'pretty cool' gevoel hebben we de rest van de dag gerelaxed bij de camper. En het is ons nu volkomen duidelijk waarom dit deel van het park de naam 'Devils Garden' draagt...
Vandaag (8 Juni) zijn we rond 8 uur 's morgens van Arches vertrokken richting Capitol Reef National Park. De route voert door de San Rafael Desert, via highway 191, interstate 70 en highway 24. Tegen de middag kwamen we aan in Capitol Reef, een park met prachtige rotsformaties, en eigenlijk alleen met meerdaagse hikes en 4-wheel drives te ontdekken. Maar de weg door het park was geweldig en gaf ons een goede indruk van het natuurgeweld dat hier te bewonderen is. Van hieruit zijn we naar Thousand Lakes RV Park gereden, net voorbij het plaatsje Torrey. Daar hebben we onze camper gestationeerd (full hook-up om alles weer bij- en op te laden voor een paar dagen op ons zelf in Bryce Canyon, later deze week). Nog gauw even een vakantie-wasje gedaan, en we zijn weer helemaal bij...
Zo mensen, dat was het weer. Morgen gaan we op pad richting Bryce (reservering op de campground van het park voor dinsdag en woensdag). Maar eerst gaan we highway 12 door Utah rijden, volgens velen een van de allermooiste scenic byways van de US. We zijn benieuwd, en we melden ons wel weer als we een wifi-hotspot vinden...
Het vervolg vanuit Monument Valley (woensdag 4 Juni)
Hallo allemaal! Zoals beloofd het vervolg van ons reisverhaal. Maar eerst willen we even aan jullie kwijt dat we het geweldig leuk vinden dat jullie ons via deze weblog volgen. Ook nu was het weer fantastisch om jullie reacties te lezen; 'pretty cool' zouden de amerikanen zeggen. Hoewel, in een aantal ervan, met name die uit het midden van het land, bespeurden we hier en daar een licht provocatief karakter...
Nog even op een aantal dingen reageren...
In Arizona hebben ze inderdaad geen zomertijd, zodat ze daar dezelfde tijd hebben als in Nevada, hoewel de staten in verschillende tijdzone's liggen. We kwamen erachter dat het echter nog iets ingewikkelder is, want in de indianen-reservaten wordt de zomertijd wel gevolgd, zodat je bij een reis als deze aan je klok blijft draaien. Tenslotte hebben we besloten om er maar mee te stoppen en gewoon op de zon te letten, dat doen de indianen ook...
Tijd wordt hier overigens gewoon in seconden, minuten en uren uitgedrukt, maar dat is dan ook zo ongeveer het enige waarvoor men hier dezelfde eenheid heeft als bij ons. Voor de rest blijf je je een bult rekenen: afstanden gaan in miles (1 mile is ongeveer 1,6 km), hoogte in feet (1000 feet = 300 m), gewicht in pounds (ik schrok me rot toen ik in Las Vegas op de weegschaal ging staan), en inhoud (bijv. van een flesje bier) in fluid ounces. Daarvan ken ik de omrekenfactor al helemaal niet, dus bestel ik steeds maar gewoon een flesje. Maar het leukste om om te rekenen blijft toch het bedrag van de boodschappen en de andere dingen die we kopen: voor het gemak rekenen we 65 eurocent voor een dollar, maar als dat te moeilijk wordt delen we het aantal dollars gewoon door twee.
Dan nog even reageren op de tendentieuze vragen met betrekking tot Janny's eerste vlieg-ervaringen. Dat ging eigenlijk gewoon heel goed, hoewel ik na het opstijgen van Schiphol wel onder de blauwe plekken zat! Het opstijgen vond ze het plezierigste in een grote jumbo, en het landen in de kleinere 737, dus misschien moeten we de volgende keer met een mid-size vliegtuig gaan. Alleen de lange zit van Londen naar Las Vegas (11 uur) was geen pretje, maar dat is het voor niemand. Voor de rest geen gekots of andere onwenselijke fysiologische reacties...
Goed, en nu nog iets over wat we gisteren en vandaag hebben gedaan. Gisteren (dinsdag 3 Juni) zijn we van Page naar Canyon de Chelley gereden, een rit van ongeveer 300 km. Het landschap onderweg vonden we niet zo geweldig interessant, hoewel het wel een goede indruk gaf van de eindeloze uitgestrektheid van het Navajo-indianen reservaat: hier en daar een geisoleerde Navajo-nederzetting in een overigens vrijwel onbewoond land. Over het algemeen rijden we door een vlak, uitgestrekt landschap, maar hier en daar rijzen vreemd gevormde rotsformaties uit het niets op, alsof iemand van bovenaf willekeurig met een paar grote keien heeft zitten gooien. Canyon de Chelley is een gebied waar al sinds de amerikaanse pre-historie indianen wonen. Niet zo groots en overweldigend als bijvoorbeeld de Grand Canyon, maar op een andere manier toch weer heel erg mooi. Op de bodem van de canyon leven nog steeds Navajo indianen die hier voornamelijk voor eigen gebruik gewassen verbouwen. Dinsdagmiddag hebben we een rit langs de zuidelijke Rim Drive gemaakt en vanaf verschillende uitzichtspunten de canyon bekeken, met als hoogtepunt de Spider Rock, een smalle rotspunt die zo'n 300 meter kaarsrecht de lucht in gaat. We hebben gekampeerd op de Cottonwood campground, in de buurt van het visitor center van dit park, een mooie camping in het bos (geen hook-ups). Deze morgen (woensdag 4 Juni) hebben we de 'White House Trail' gelopen, een hiking route die over smalle paadjes langs steile rotskliffen tot op de bodem van de canyon afdaalt. Eindbestemming van deze tocht zijn de 'White House Ruins', de overblijfselen van een nederzetting van de Pueblo-indianen die hier ongeveer 1000 jaar geleden hebben gewoond. Na deze trail zijn we met de camper in noordelijke richting gereden, naar de grens tussen Arizona en Utah. Onderweg werd de bewolking langzamerhand steeds dichter en donkerder en begon het harder te waaien. Halverwege de middag kwamen we aan in Monument Valley, het decor van menige western. De lucht zag er dreigend en donker uit, en samen met de regelmatig opstekende zandstormen zagen de rotsen van Monument Valley er bijna spookachtig uit. Nu staan we op Goulding's Campground in Monument Valley, een prachtige camping met full hook-up. Eerder deze avond hebben we opnieuw een first-time American experience beleefd: regen! De weersverwachtingen zien er voor morgen nog een beetje wisselvallig uit, maar voor vrijdag en het weekend wordt er in het gebied waar wij naar toe gaan weer zonnig en droog weer verwacht.
The Grand Canyon and beyond...
Zo, het heeft even geduurd maar hier is weer een update van ons. Een paar dagen geen toegang tot het internet, en het bereik van de mobiele telefoon was ook mondjesmaat, dus we zaten even in een klein isolementje. Na wat rondzwervingen zitten we nu (woensdag 4 Juni) op een mooie campground in Monument Valley en daar hebben we weer internet-access! Hier volgt het verhaal dat we al hadden voorbereid over vorige week vrijdag (30 Mei) t/m afgelopen maandag. Vanavond (als jullie allemaal in je bed liggen, althans dat hopen we voor jullie) gaan we iets schrijven over gisteren en vandaag (dinsdag en woensdag voor ons). Verder zullen we de foto's aanvullen met de meest recente kiekjes.
De rode draad in de afgelopen dagen was de Colorado rivier, en natuurlijk de Grand Canyon. Voordat we aan deze reis begonnen hadden we al heel wat gehoord over de overweldigende indruk die de Grand Canyon op je maakt, en als nuchtere Hollanders moesten we daar wel eens om glimlachen; dat moesten we eerst zelf nog maar eens zien. Maar geloof ons: de Grand Canyon is onbeschrijvelijk mooi! Daarom zeggen we er ook maar niet al te veel van, maar moeten jullie maar naar de foto's kijken. Ook die zijn totaal niet in staat om de grootsheid van dit natuurwonder weer te geven, maar dat is het beste wat je jullie op dit moment hebben te bieden.
Vrijdag 30 Mei zijn we op de camping op het Grand Canyon National Park aangekomen en hebben we onze RV op een prachtig plekje midden in het bos geparkeerd. Op het park kun je je het beste met de shuttle-bussen verplaatsen die je naar alle mooie uitkijkpunten en andere interessante plaatsen vervoeren. Vrijdagmiddag zijn we op die manier bij verschillende uitkijkpunten geweest. Die middag hebben we ook met een parkranger gesproken over hiking (wandelen) in de Grand Canyon en op zijn aanraden hebben we zaterdagmorgen een gedeelte van de South Kaibab Trail gelopen. Heel vroeg vertrokken, om de grootste hitte voor te zijn, een dikke laag zonnebrand op ons vel en een hoed op het hoofd, en zo'n twee liter water per persoon in onze rugzakken. Deze tocht gaat de canyon in (naar beneden dus) zodat je je midden tussen de steile rotswanden bevind en kunt genieten van geweldige uitzichten. Uiteindelijk moet je natuurlijk ook weer een paar honderd meter omhoog, en hoewel dat een stevige klim betekent waren we aan het eind van de tocht weer redelijk snel op adem. Die avond hebben we de zonsondergang in de canyon bekeken vanaf Hopi-point; weer heel andere kleuren en schaduwen.
Zondagmorgen hebben we onze spullen gepakt en zijn we via de East Rim Drive het National Park uitgereden. Via de Navajo bridge over de Colorado rivier kwamen we in het Glen Canyon National Recreation Area, een geweldig mooi park met prachtige rotsformaties. Uiteindelijk zijn we beland we op een kleine, primitieve camping van de National Park Service (de amerikaanse versie van Staatsbosbeheer). De camping mocht dan primitief zijn, de locatie was weergaloos: aan onze voeten lag de Paria Riffle, een stroomversnelling in de Colorado rivier. 's Middags hebben we aan de rivier gezeten, en met onze voeten in het koude water (5 graden Celsius) gebungeld, terwijl Navajo indianen op forel aan het vissen waren. Een parkranger vertelde ons dat het over de 100 graden Fahrenheit was (ongeveer 40 graden Celsius), hoewel we zelf het gevoel hadden dat het 'maar' 30 graden was. Zal wel van de lage luchtvochtigheid komen...
Maandag hebben we ons kamp weer opgebroken. Het controlepaneel van onze camper gaf aan dat onze vuil-water tanks bijna volzaten, dus was het zaak om een campground met een full hook-up op te zoeken om onze rommel te lozen. Onderweg naar Page (een klein stadje niet al te ver van onze vorige camping) hebben we een stop gemaakt bij Horseshoe Bend. Hier maakt de Colorado rivier een grote 180 graden bocht die je van bovenaf prachtig kunt zien. Niet iets voor mensen met hoogtevrees, want het gaat wel een paar honderd meter steil de diepte in. Onze oorspronkelijke planning was om bij de Antelope canyon te gaan kijken en daarna door te rijden tot halverwege Chinle/Canyon de Chelley in het oosten van Arizona. Maar navraag bij het Tourist Office in Page leerde dat er op die route geen campgrounds met full hook-up zijn. Omdat het vanwege boodschappen bij de Wal-Mart ook al wat later was geworden, hebben we besloten om een camping bij Page op te zoeken. Maar niet nadat we de Antelope canyon hadden bekeken. Ook dit is weer een geweldig verhaal! Om te beginnen wordt je door een Navajo-indiaan naar het begin van de canyon gereden; een wilde rit in een rammelende pick-up truck, dwars door een immense zandbak. Vervolgens wordt je door dezelfde indiaan rondgeleid in de canyon en op allerlei interessante en fotogenieke objecten geattendeerd. Tenslotte nogmaals de zelfde wilde rit terug naar de startplaats. De Antelope canyon is een zogenaamde slot-canyon: een smalle kloof (op sommige plaatsen zo smal dat je met je beide handen beide wanden van de kloof aan kunt raken) die door het water is uitgesleten. Door de bizarre rotsformaties en het zonlicht dat door de ongeveer 30 meter hoge kloof valt kun je er prachtige plaatjes van maken. Na afloop van dit spektakel zijn we naar de Page-Lake Powell Campground gereden. Geen bijzonder mooie camping, maar wel met full hook-up, zodat we onze tanks kunnen legen, de camper aan de electriciteit kunnen leggen (handig voor de airco bij zo'n veertig graden C) en de vers-water tank weer kunnen vullen. Zo zijn we weer klaar voor de volgende lange rit naar het oosten van Arizona...
28 en 29 Mei: de vliegreis, Las Vegas en nog veel meer...
Zo, daar zitten we dan in onze camper, zo'n 70 km van de Grand Canyon. Gisteren lukte het niet om het www op te komen, maar nu ziet het er naar uit de we verbinding hebben. Even in het kort wat we tot nu hebben meegemaakt (lijkt onmogelijk, want voor ons gevoel hebben al zoveel gedaan dat het amper in een paar dagen past).
Om te beginnen dinsdag: een vliegreis waar geen eind aan leek te komen: eerst een uurtje van Schiphol naar Gatwick, maar daarna een 11 uur durende cursus yoga, verzorgd door Virgin Atlantic. Overigens petje af voor deze maatschappij: vriendelijk personeel, doorlopend eten, drinken en snacks, en keurig op tijd in Las Vegas geland! Na ons te hebben gemeld in het MGM Grand hotel hebben we Las Vegas 'gedaan', althans een stukje van de Strip, oftewel Las Vegas Boulevard waar zich de meeste en grootste casino's bevinden, zoals Bellagio, New York New York, Ceasars Palace en Paris. Daarna als echte Amerikanen een Hamburger/HotDog gegeten, en tenslotte vroeg naar bed (9 uur).
Woensdag (gisteren) een nieuw avontuur: de camper ophalen bij El Monte, en zien dat we zonder schade Las Vegas uitkomen. Na een uitgebreide instructie, uitleg van het contract, de verzekeringen etc, en een controle van de camper zijn we bij El Monte weggereden. Toch wel even wennen, met zo'n grote vrachtwagen door het drukke verkeer in Las Vegas, maar we doen lekker rustig aan...
Bij een grote Wal-Mart inkopen gedaan, en na enig zoeken het Lake Mead RV Park gevonden, op minder dan een uur rijden van Las Vegas. Daar hadden we voor de zekerheid al vanuit Nederland een plaatsje gereserveerd. Mooi plekje, lekker rustig en met uitzicht op Lake Mead, het stuwmeer dat door de aanleg van de Hoover Dam is ontstaan. Vanavond, bij zonsondergang, zijn we nog even in de richting van het meer gelopen, ziet er allemaal prachtig uit! De Hoover Dam is hier overigens maar 6 mijl vandaan (10 km). Deze dag was het prachtig weer, lekker warm maar niet te heet, met zo nu en dan een verfrissend windje. Zo rond tien uur is het nog steeds heerlijk buiten...
Donderdag (vandaag) zijn we vroeg vertrokken van Lake Mead, want vanwege de voorspelde hitte (boven de 90 graden Fahrenheit, wie rekent er even uit hoeveel Celsius dat is?) willen we op tijd bij de Hoover Dam zijn. De Amerikanen zijn maar wat trots op deze dam, en misschien wel terecht: het schijnt de hoogste dam van het westelijk halfrond te zijn, meer dan honderd meter hoog. Voordat we de dam opmochten werd de camper overigens geinspecteerd door safety inspectors. Gelukkig hadden we geen verdachte zaken aan boord en met ons meest onschuldige gezicht mochten we doorrijden. Midden op de Hoover Dam ligt overigens de grens tussen de staten Nevada en Arizona (we zijn nu dus in Arizona). Even een quiz-vraag voor de slimmerikken: Arizona ligt in een andere tijdzone (het is er een uur later) dan Nevada, en toch is het in beide staten even laat. Hoe kan dat? (Oplossing later deze reis). Na de Hoover Dam uitgebreid te hebben bekeken zijn we aan de rit naar Williams begonnen, ruim 300 km. Onderweg merken we dat we het Colorado plateau beklimmen, uiteindelijk zitten we op zo'n 1600 meter hoogte. Op de Grand Canyon KOA (Kampgrounds Of America) camping een plekje gevonden en daarbij uitgebreid gesproken met de dame die de als 'host' cq camping-beheerder optreedt. Allerlei tips gekregen over bezienswaardigheden, wandelroutes ('hikes') en mooie uitzichtspunten ('overlooks') bij de Grand Canyon. Even de camper op de camping gezet en een kopje koffie gemaakt, daarna weer naar Williams gereden voor wat boodschappen. Dat we hoog zitten is te merken: het koelt snel af, en vanavond in de korte broek buiten zitten is er niet bij. Al met al was het vandaag opnieuw een lange dag met veel nieuwe ervaringen. En dat is allemaal nog niets vergeleken met wat we morgen hopen te doen: naar de Gand Canyon, één van de grootste natuurwonderen ter wereld!
PS: Google Earth is toch echt fantastisch: het pijltje op de kaart zit precies op de plek weer de camper nu staat!
Bijna weg...
Nou, het is bijna zover! De koffers zijn vrijwel gepakt, en vanmiddag gaan we met de trein naar Amsterdam. Vanacht overnachten we in Hotel Ibis, dicht bij Schiphol. En morgen heel vroeg op, want onze vlucht naar London Gatwick vertrekt om 7 uur. In London stappen we over op een rechtstreekse vlucht naar Las Vegas (met Virgin Atlantic), en als alles klopt landen we zo rond half twee 's middags plaatselijke tijd in Vegas. Bij jullie in Nederland is het dan al half elf 's avonds. Morgen checken we in in het MGM Grand hotel in Las Vegas aan de Strip, en misschien gaan we nog wel even het casino in (met een zeer beperkt budget!).
Groetjes, de volgende keer dat we de blog updaten zitten we hopelijk hoog en droog in de US!
De camper
Januari dit jaar, de vakantiebeurs in Utrecht. De camper die daar stond vonden we al behoorlijk groot, maar ‘het is de kleinstedie we hebben.' Uiteindelijk werd het de C25 Motorhome van El Monte (nee, niet van de ananas, dat is Del Monte), een 25 feet (7,5 meter) camper voor maximaal 5 personen. Automatische transmissie, 7.4 liter injectie motor, cruise control, dubbele airco, magnetron, koelkast, badkamer + toilet, 110V generator, en ga maar door. Wat wenst een mens zich nog meer? TV? Nee, die zit er niet in, maar met al dat moois om ons heen verwachten we die ook niet nodig te hebben. Amerikanen vinden dit overigens maar een klein karretje, die scheuren met een complete autobus plus aanhanger door het vaderland! Oh, en dit soort voertuigen, inclusief ‘onze' C25 noemen ze een RV, oftewel ‘Recreation Vehicle'. Even aan denken als je een plekje op een camping zoekt, want een camper is volgens ons zo'n opbouw die je op een pick-up truck zet. En op een kleinere camper-plek raken we ons recreatie vehikel van 25 voet nooit kwijt.
Mocht je wat meer willen zien van de camper, eh... RV, kijk dan maar op de El Monte site: http://www.elmonterv.com/.
De route...
Een aantal dingen stonden hoog op het verlanglijstje: de Grand Canyon, Monument Valley en Arches National Park. En verder hoorden we dat we absoluut naar Bryce Canyon moesten gaan. Natuurlijk wilden we ook graag naar aansprekende parken zoals Yellowstone en Yosemite, maar of dat allemaal in één vakantie mogelijk was? Een snelle inventarisatie leerde dat alleen de staat Utah al zo waanzinnig mooi is dat je er gemakkelijk drie weken door kunt brengen. Dat zou een moeilijke keuze worden. Gelukkig is er momenteel via internet zoveel informatie beschikbaar dat je je vooraf goed kunt oriënteren.
Er vanuit gaande dat we een roundtrip zouden gaan maken vonden we Las Vegas al met al wel een redelijk ideale start en finish-plaats, mede gezien de locaties op ons verlanglijstje. De uiteindelijke (globale) route kwam er als volgt uit te zien. Van Las Vegas naar de South Rim van de Grand Canyon, en daarna een paar dagen rond toeren in de omgeving. Daarna door de indianen reservaten naar Canyon de Chelley, volgens velen een absolute aanrader. Vanuit Canyon de Chelley via Monument Valley (op de grens van Arizona en Utah) naar Arches National Park. Vervolgens trekken we in westelijke richting verder door Utah naar Bryce Canyon en Cedar Breaks. Eventueel kunnen we van daaruit nog een uitstapje maken in zuidelijke richting naar de North Rim van de Grand Canyon (minder toeristisch dan de South Rim). Tenslotte naar Zion National Park, en van daaruit weer naar Las Vegas. Dat zal ons wel drie weken bezighouden!
Dat betekent dat we Yosemite en Yellowstone niet in onze planning hebben zitten, want dat ligt nogal uit buiten deze route. Maar als we het in onze bol krijgen rijden we er misschien alsnog naar toe. En anders misschien iets voor een volgende keer...
Welkom op onze Reislog!
Hallo familie, vrienden en andere belangstellenden. Welkom op onze reislog!
Nog anderhalve week en dan vertrekken we voor bijna 4 weken naar de USA! Om jullie te laten mee genieten van onze vakantie hebben we deze reislog opgezet. Hier blijf je op de hoogte van al onze avonturen en ervaringen, tenminste voor zover het ons lukt om tijdens onze reis deze blog up-to-date te houden. Het is onze bedoeling om deze blog te vullen met verhalen en foto's, en via de kaart kun je de route zien die we volgen. Op de kaart staat nu de geplande route, maar daar kunnen we natuurlijk van afwijken. We zullen de route aanpassen als we op reis zijn. Meer informatie over onszelf en de reis die we gaan maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor onze mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Vandaag, iets meer dan een week voor vertrek, zijn we onze reislog gestart. De komende week zullen we zo nu en dan iets op de log zetten over onze voorbereiding en de geplande route.
We zien je graag terug op onze reislog. Laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met ons meereist!
Groetjes,
Bert & Janny